Ik hoorde het vaak van vriendinnen, en later ook van andere vrouwen die bij Milan waren geweest: “Ik laat mezelf nooit genieten. Het gezin staat altijd op 1. De kinderen, de boodschappen, het werk, de man… en ergens in de nacht, als iedereen slaapt, masturbeer ik stilletjes. Dat is het dan.”

Dat was precies mijn leven. Jarenlang.

Altijd de ander eerst

Twee kinderen, een fulltime baan, een man die hard werkt maar al lang niet meer écht naar me kijkt. Ik was de spil. De planning, de was, de school, de emoties van iedereen. Mijn eigen lichaam was ergens onderweg verloren gegaan. Seks? Bijna niet meer. Als ik zin had, zorgde ik zelf voor een snelle orgasme onder de douche of in bed met de deur op slot. Snel, stil, functioneel. Nooit écht genieten. Nooit écht aandacht.

Op een avond, terwijl ik weer eens alleen lag, dacht ik: “Wanneer kies ík nou eens?” Ik googelde “goedkope gigolo” en “mannelijke escort discreet”. Zo kwam ik bij Milan terecht.

De beslissing om eindelijk voor mezelf te kiezen

Ik maakte een nieuw mailadres aan, precies zoals hij adviseert, en stuurde een kort bericht. Ik schreef eerlijk: “Ik ben 46, moeder, en ik heb mezelf jaren vergeten. Ik wil weer voelen hoe het is als iemand wél aandacht heeft voor míj.”

Zijn antwoord was rustig en zonder oordeel. Geen druk. Geen “kom maar snel”. We appten een paar dagen. Hij vroeg wat ik nodig had. “Gewoon… aandacht. Aanraking. Iemand die de tijd neemt.” Uiteindelijk boekte ik twee uur in een hotelkamer. Hij kwam naar mij toe, zonder reiskosten. All-inclusive, precies zoals beloofd.

In de hotelkamer – van zenuwen naar genieten

Ik stond in de kamer met knikkende knieën. Jarenlang had ik alleen mezelf aangeraakt. Nu stond er een echte man voor de deur. Milan kwam binnen, gaf me een warme, stevige knuffel en fluisterde: “Je mag hier gewoon zijn. Geen haast. Geen schuld.”

We begonnen met praten. Over de kinderen, over hoe ik mezelf was kwijtgeraakt, over hoe gek het voelde om dit te doen. Hij luisterde. Echt. Geen telefoon, geen afleiding. Daarna masseerde hij me. Eerst mijn schouders, die zo strak stonden van alle verantwoordelijkheid. Later mijn hele rug, mijn armen, mijn benen. Zijn handen waren warm en aanwezig. Voor het eerst in jaren voelde ik dat iemand míj aanraakte, niet alleen mijn lichaam als middel tot iets.

Toen het intiemer werd, ging alles in mijn tempo. Hij kuste me langzaam, streelde me alsof hij de tijd had. Geen gehaaste penetratie, geen “nu moet het gebeuren”. Hij liet me voelen, genieten, ademen. Ik kwam meerdere keren klaar – niet omdat het moest, maar omdat mijn lichaam eindelijk mocht. Omdat er iemand was die het fijn vond dat ík genoot.

Na afloop lagen we nog een tijdje stil. Hij hield me vast. Geen stopwatch. Geen “tijd is om”. Alleen warmte. Ik huilde een beetje. Niet van verdriet, maar van opluchting. “Ik had vergeten hoe dit voelt,” zei ik. Hij knikte alleen maar.

Wat deze middag me bracht

Ik reed naar huis met een heel ander gevoel. Niet schuldig. Niet vies. Maar… lichter. Alsof ik eindelijk weer een stukje van mezelf had teruggepakt. De kinderen stonden nog steeds op 1. Het gezin ook. Maar er was nu ruimte voor míj. Ruimte om te genieten, om aangeraakt te worden, om even niet alleen te masturberen in stilte.

Voor alle vrouwen die dit lezen en zich herkennen: je mag ook kiezen. Je mag ook genieten. Een gigolo inhuren is geen egoïsme. Het is soms precies wat je nodig hebt om weer te voelen dat jij ertoe doet.

Milan was discreet, warm, respectvol en all-inclusive. Geen reiskosten, geen verborgen agenda. Gewoon een man die de tijd nam voor een vrouw die zichzelf was vergeten.